Jak trudno jest miłować - ale jak warto jest miłować!

Istoty, które kocham, są istotami stworzonymi. Zrodził je przypadek. To, że je spotkałam, jest również przypadkiem. Umrą. Ograniczone i splecione z dobra i zła jest to, co myślą, czują i robią. Wiedzieć to całą duszą i nie kochać ich mniej.

Kochać bez reszty to zatracić siebie, żeby odnaleźć się bogatszym.

Tylko człowiek, który kochał, umiera jak człowiek.

Miłość w swojej istocie jest pragnieniem miłości, o czym wiedzą tancerze i tancerki, tworząc cały poemat ze zbliżania się ku sobie, choć mogliby połączyć się od razu.

Miłości nie udowadnia się słowami.

Największym grzechem jest grzech miłości - jest tak wielki, że trzeba aż dwojga, żeby go popełnić.

Ani różnica poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic prócz jej braku.

Niech słowo 'kocham' jeszcze raz z ust twych usłyszę, Niech je w sercu wyryję i w myśli zapiszę;

Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśliwy, i noc ma spokojną, i dzień nietęskliwy.

Bo serce nie jest sługa, nie zna, co to pany, I nie da się przemocą okuwać w kajdany.

Pozwól mi kochać. To punkt oparcia dla każdego świata.

Największe z niebezpieczeńtw - poddać miłość próbie życia.

Łatwiej zakochać się nie kochając niż odkochać, kiedy się kocha.

Dzięki miłości człowiek może rozwiązać generalny problem ludzkiego istnienia - przezwyciężyć uczucie osamotnienia.

W miłości urzeczywistnia się paradoks, ze dwie istoty staja się jedną, pozostając mimo to dwiema istotami.

Miłość jest podobna do spożywania grzybów. Gdy się człowiek spostrzeże, że nie są prawdziwe, jest już za późno.

Kiedy kochamy, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr, a o cóż więcej chodzi?

Miłość to nie staw, w którym można zawsze znaleźć swoje odbicie. Miłość ma przypływy i odpływy. Ma też swoje rozbite okręty, zatopione miasta, ośmiornice, burze, skrzynie złota i pereł. Ale perły leżą głęboko.

W miłości podobnie jak na wojnie – biada zwyciężonym.

Miłość jest rozkosznym kwiatem, ale trzeba mieć odwagę zerwać go na skraju okropnej przepaści.

Miłość jest jak miód, za smakiem można jej kosztować, ale nie podobna kąpać się w niej.

Miłość jak nasionko leśne z wiatrem szybko leci, ale gdy drzewem w sercu wrośnie, to chyba razem z sercem wyrwać ją można.

Miłość należy do kosmetyków, albowiem nieszczęśliwa wybiela, szczęśliwa różuje.

Trzeba, żeby z czyjegoś powodu bolało serce. Dziwne, ale bez tego życie jest puste.

Miłość – to tęsknota za wiecznym zjednoczeniem z drugą osobą.

Kochaj i czyń, co chcesz.

Dojrzewamy dzięki miłości, cierpieniu, radości.

Miła, kiedy ciebie mam z sobą, i czegóż mi trzeba? Gdyby i wszystkie światy były z nami, widziałbym tylko jedną ciebie.

Albowiem miłość mocna jest jak śmierć, a namiętność mroczna jak świat podziemny.

Aby znaleźć miłość, nie pukaj do każdych drzwi. Gdy przyjdzie twoja godzina, sama wejdzie do twego domu, w twe życie, do twego serca.

Bała się cierpienia, straty, rozstania. Oczywiście wszystko to w miłości jest nieuniknione, a jedynym sposobem, żeby się tego ustrzec, było w ogóle na tę drogę nie wkraczać. Żeby nie cierpieć, trzeba wyrzec się miłości.

Jeżeli coś kochasz, daj mu wolność. Jeżeli wróci do Ciebie, jest Twoje. Jeżeli nie wróci, oznacza to, że nigdy od początku Twoje nie było.

Jeżeli chcemy kogoś kochać, musimy go naprawdę rozumieć. Gdy nasza miłość jest tylko chęcią posiadania, nie jest prawdziwą miłością. Prawdziwa miłość opiera się na zrozumieniu.

Miłość jest to jakieś nie wiadomo co, przychodzące nie wiadomo skąd i nie wiadomo jak i sprawiające ból nie wiadomo dlaczego.

Miłość jest złudzeniem. Dlatego właśnie osoba zakochana woli pory i miejsca sprzyjające iluzji, dogodne złudzeniom - jak zmierzchy zacierające kontury przedmiotów, spotkania przy zamglonym księżycu i świetlisto-mroczne leśne ścieżki.

Wszystko co kocham, traci na wartości połowę, jeśli nie ma Cię obok mnie, aby dzielić to ze mną.

Obserwujemy się cztery tygodnie, kochamy się cztery miesiące, kłócimy się cztery lata, tolerujemy się czterdzieści lat, a dzieci zaczynają od początku.

Kto nie potrafi dziękować, nie potrafi też kochać.

Jest miłość kochanie, jest miłość namiętność, jest miłość fantazja. Pierwsza tłumaczy się w życiu świętością, druga nieszczęściem, trzecia grzechem.

Nie sztuka kochać aż do utraty zmysłów, ale trzeba je odzyskać, aby móc kochać dalej.